FÂTIMA (r.anha)

Elhamdülillahi Rabbil Alemin,
Salat ve selam âlemlere rahmet olan Peygamberimiz Muhammed Mustafa (sav)’e, ailesine, ashabına ve kıyamete kadar onun yolundan gidenlerin üzerine olsun.

Hz. Muhammed (s.a.s.)’in neslinin kendisiyle devam ettiği en küçük kızı. Müslümânların dördüncü halifesi “ilmin kapısı” Hz. Ali (r.a.)’ın hanımı.

Kerbela’da zulme boyun eğmeyip başkaldırı ruhunu kendisinden sonra gelen müminlere miras bırakan “cennet gençlerinin efendisi” Hz. Hüseyin (r.a.)’ın ve Kerbela’da esir edildikten sonra Kûfe sokaklarında teşhir edilen, Yezid’in sarayında yaptığı etkileyici konuşmayla halkı galeyana, Yezid’i ise dize getiren Peygamber torunu Hz. Zeynep (r.a.)’nın annesi. Hz. Peygamber’in, “Dünyadaki en iyi dört kadın şunlardır: Meryem, Asiye, Hatice ve Fâtıma” buyurduğu “âlemlerin kadınlarının ulusu”. Peygamberimizin Zeyneb, Rukiyye ve Ümmü Gülsüm’den sonra dördüncü ve en küçük kızı. Doğum tarihi ihtilaflı olup (605, 609, 615) yıllarında dünyaya geldiğine dair çeşitli rivâyetler ve görüşler vardır. Hicrî II. Milâdî 633. yılda Medine’de Mescid-i Nebevî’ye bitişik odâsında vefât eden Hz. Fâtıma’nın kabri konusunda da üç değişik görüş vardır: Cennetü’l-Bakî’, Akil’in evinin avlusu, Hz. Abbas’ın daha sonra yaptırılan türbesi. Ancak bugün kabul edilen yer Cennetü’l Bakî’dir.

Künyesi:

Diğer kadınlardan her bakımdan üstün olan Hz. Fâtıma’nın birçok lâkabı vardır ki bunların herbiri onun üstün meziyetlerini tanımlamaktadır: Hz. Fâtıma’nın yüzü parlak olduğu için saf, berrak, ay gibi parlak anlamına gelen “Zehrâ”; yalnızca Hz. Meryem ve Fâtıma’ya kadınların özel hallerinden muaf tutuldukları için eşi bulunmaz anlamında “Betül”; diğer Fâtıma’lardan ayrılması için ulu anlamına gelen “Kübrâ”; oğullarıyla tanınması için “Ümmü Hasan”, “Ümmü Hüseyin”, “Ümmü Muhsin”; Hz. Peygamber’in kızı olduğundan dolayı “Bint-i Resul”; Bedir ve Huneyn savaşlarında bilfiil bulunduğu için “Bedir ve Huneyn Hurisi”; ağırbaşlılığı sebebiyle kadınların efendisi anlamında “Seyyid-i Nisâ”; Güzelliği ve temizliği nedeniyle “İnsanların Hurisi”; babasına çok benzediğinden ötürü babasının kızı anlamına gelen “Bint-i Ebiha”; babasına bir anne şefkatiyle düşkün olduğundan dolayı babasının annesi anlamındaki “Ümmü Ebiha”; zeki ve kavrayışlı olduğundan “Zekiyye”; bereketi, uğurlu, kuvvetli ve kutlu olduğuna işaret için “Meymune”, itâatli ve alçak gönüllülüğünden dolayı “Râziyye”; ve herkes tarafından sevildiği, insanlarla olan ilişkilerinde kimseyi incitip gücendirmeyecek denli tutarlı olduğundan dolayı kendisine “Marziyye” denmiştir. En çok kullanılanı ise “Zehrâ”dır.

Hz. Peygamber’in risâletinin beşinci yılında, hicretten sekiz yıl önce Mekke’de dünyaya gelen Hz. Fâtıma’nın doğum müjdesini Resulullah şu cümleleriyle veriyordu: “İşte şimdi vahiy meleği bana geldi ve bu doğan çocuğu kutladı. Allah ona Fâtıma adını verdi.” Câhiliye geleneğinde kız çocuğu büyük bir utanç vesilesi sayılıp babaların yüzünü kızartan ve bu yüzden diri diri kumlara gömüldüğü bir zamanda Hz. Fâtıma’nın doğum müjdesi aynı zamanda kadınların kurtuluş müjdesi oluyordu. Hz. Fâtıma’yı dünyaya getiren Hz. Hatice (r.a.) ile Hz. Peygamber’in soyu yedinci ataları Gâlib oğlu Lüveys’te birleşir. Annesini küçük yaşta yitiren Fâtıma diğer kardeşleri gibi babasının sonraki hanımlarını anne edindi. Ancak öz annesinin şefkatinden mahrum kalan Fâtıma ile babası arasında daha sıcak bir yakınlık doğdu. Hz. Peygamber kızına babalık yanında anne şefkatini de göstermek durumunda idi ve bunu en iyi şekilde yerine getirdi. Babasıyla Fâtıma’nın arasındaki sıcaklığın diğer nedenlerinden biri de Hz. Peygamber’in diğer çocuklarının ard arda vefât etmeleridir; Peygamberimiz diğer çocuklarının acısını, sevgi ve özlemini Fâtıma’da toplamıştı. (Ana-baba bir kardeşleri Kâsım iki, Abdullah üç, Zeynep otuz, Rukiyye yirmi bir; Ümmü Gülsüm yirmi altı yaşlarında Fâtıma’dan önce vefât ettiler). Ayrıca Hz. Peygamber’in soyunun Fâtıma ile devam etmesi de babasının yanında Fâtıma’ya ayrı bir değer kazandırıyordu.