Çocukların, dul kalmış anne veya babalarının evlenmeleri konusuna karışma hakkı var mıdır?

Kur’an-ı Kerim’de bir ayette: “Sizden bekâr olanları, kölelerinizden ve cariyelerinizden durumu uygun olanları evlendirin.” [Nur, 24/32] buyurulurken, bir başka ayette de: “Kendileri ile huzur bulasınız diye sizin için türünüzden eşler yaratması ve aranızda bir sevgi ve merhamet var etmesi de O’nun (varlığının ve kudretinin) delillerindendir. Şüphesiz bunda düşünen bir toplum için elbette ibretler vardır.” [Rum, 30/21] buyrulmuştur. Hz. Peygamber (s.a.s.) de birçok hadislerinde Müslümanları evlenmeye teşvik ederek; “Evlenin, çoğalın! Çünkü ben (kı- yamet gününde) diğer ümmetlere karşı sizin (çokluğunuzla) iftihar edeceğim!” [Abdurrazzak, el-Musannef, VI, 173; Münavi, Feyzu’l-Kadir, III, 269; Beyhaki, VII, 81]; “Ey gençler! Sizden evlenmeye güç yetirenler evlensin.” [Buhârî, Nikâh, 3; Müslim, Nikâh, 1]; “Nikâh benim sünnetimdir. Benim sünnetimi uygulamayan benden değildir. Evleniniz. Çünkü ben diğer ümmetlere karşı sizin çokluğunuzla iftihar ederim.” [İbn Mâce, Nikâh, 1; Ahmed b. Hanbel, II, 72] diye buyurmaktadır. Evlenmenin hükmü kişinin durumuna göre farklılık arz etmektedir. Cinsel istekleri baskın olup günaha girme ihtimali yüksek olan kişinin evlenmesi vaciptir. Günaha girmesi söz konusu olmadığı hâlde maddi durumu müsait olanların evlenmesi sünnettir. Yaşlı veya cinsel gücü zayıf olanların evlenmesi mübah ise de, evlenmemesi daha iyidir [İbn Kudame, el-Muğni, VII, 335-337]. Bir kimsenin evleneceği kimseye zulmetmesinden korkması hâ- linde evlenmesi mekruhtur [Mevsılî, el-İhtiyâr, II, 82]. Bu itibarla, dul kalmış anne baba evlenme konusunda kararını kendisi vermeli, çocukları onların kararlarına müdahale etmemelidir.